Paula als dierenarts

In mei 1997 ben ik samen met Hanneke Hendriks, mijn geweldige en lieve vriendin en ex-schoonzus, in het diepe gesprongen. Een gezelschapsdierenkliniek in Schagen, de plaats waar ik al mijn hele leven woonde, die moest er komen. Ons ideaal was groot: een kliniek op poten zetten waarin ‘zorg vanuit het hart voor mens en dier’ het fundament moest worden. Vanaf dag één hebben we genoten van alle dieren en mensen die we elke dag weer zien, spreken en behandelen. Dierenarts zijn is een roeping voor mij: een late roeping. Ik ben pas op 32-jarige leeftijd aan de studie diergeneeskunde begonnen. Wij hadden thuis geen dieren, dus echt ermee opgegroeid ben ik niet. Toen ik in 1980 mijn partner Jan van Vonderen ontmoette, nam ik van hem het dierenvirus over en altijd bij de kinderpolitie, al vanaf de lagere school, ik wilde met moeilijk opvoedbare kinderen werken. Ik werd afgewezen bij de politieacademie omdat ik slechte ogen heb. Toen maar rechten studeren, dan kon ik misschien kinderrechter worden en alsnog die kant op. De studie sprak mij na één jaar al niet meer aan en ik stopte. Ik had mijn Schoeversdiploma directiesecretaresse en werkte toen ik Jan leerde kennen met heel veel plezier bij ECN in Petten op de afdeling Materiaalkunde. Maar ik hoorde toch altijd een heel klein knagend stemmetje dat me vertelde dat er iets ontbrak. Jan en ik gingen samenwonen in Schagen en we kregen twee katten. Ze werden beide doodgereden op de Gruttolaan, vlakbij ons huis. Ik wilde geen katten meer op die plek, vreselijk trauma van het overlijden van die diertjes. Dan maar vrijwilligerswerk in het asiel gaan doen, want het dierenvirus had me inmiddels flink in de greep. Van het één kwam het ander en we gingen zieke katten via het asiel opvangen, ook verwilderde dieren. Prachtig vonden we het. De dierenarts kwam aan huis en ineens wist ik het: ik wilde dierenarts worden. Op mijn leeftijd begin je daar echter niet meer aan, dus ik zette de gedachte van me af. Jan dacht daar anders over. Hij regelde inschrijfformulieren, vulde ze in en ik hoefde alleen nog maar mijn handtekening te zetten. Zoals Jan zei: “Als je secretaresse blijft, word je zes jaar ouder en als je diergeneeskunde gaat studeren ook. Dan kan je maar beter doen wat je echt voor honderd procent graag wilt.”

Ik werd ingeloot en begon in september 1988 aan mijn studie. Niet iedereen zal misschien weten dat ik in september 1990 mijn lieve Jan verloor bij een auto-ongeluk. Door de liefde die ik in me heb voor dieren, iets wat hij me heeft laten zien, en de studie die daarbij hoort, kon ik doorgaan. Ik doorliep alle trajecten van mijn studie ‘met genoegen’, haalde de Waltham Award voor een onderzoek naar Kattenaids en Kattenleukemie in Nederland en kon vlak na mijn afstuderen in september 1995 gaan werken bij kattenspecialist en chirurg Theo Ottenschot in Utrecht. Bij hem heb ik me nog verder kunnen verdiepen in de kattengeneeskunde en de chirurgie. Vanaf dag één van mijn studie tot en met deze dag geniet ik enorm van de diergeneeskunde in de breedste zin van het woord, het is absoluut mijn passie. Elk dier dat binnenkomt met zijn of haar liefhebbende baasje is het waard om vol overgave tegemoet te treden, vol liefde en ook – net zo belangrijk – vol kennis. Het is daarom, dat ik heel veel cursussen volg om steeds mijn kennis up-to-date te houden. Enige jaren geleden heb ik samen met een collega de Samenwerkende Diergeneeskundige Kankercentra opgericht, een vereniging waar ik nog steeds secretaris van ben en die heel veel goed werk doet op het gebied van kanker bij dieren (www.kankerbijdieren.nl). Dierenkliniek Zuiderkaag is een kliniek om trots op te zijn en dat ben ik ook. We zijn altijd trouw gebleven aan ons ideaal: zorg vanuit ons hart voor mens en dier en hebben inmiddels een team van negen vrouwen en twee mannen die allemaal op dezelfde manier werken.

Er zijn natuurlijk nog veel meer dingen waar ik van geniet behalve mijn werk. Ik hou van mijn man Henk, die ik in 1998 heb leren kennen. Hij is de geweldigste man van de hele wereld, iedere dag met hem is genieten geblazen. Ik heb geweldige vrienden, mijn lieve pleegdochter Erlyn is een verrijking, mijn pleegzoontje Elijan is een absolute kanjer. Ik hou van in de tuin werken, zingen, schrijven, een goede film kijken, mijn katten, lezen, in de zon zitten, langs het strand lopen, een wandeling in een lekker ruikend bos, een jong koolmeesje dat probeert uit te vliegen uit een nestkastje tegen ons huis aan en zo kan ik nog heel lang doorgaan. Kortom: ik geniet gewoon van het leven en ik prijs me gelukkig dat ik elke dag mag doen wat ik zo verschrikkelijk graag en vanuit de grond van mijn hart doe.

Paula en de muziek

De mensen die mij kennen zullen wel weten dat ik graag zing. Als kind van 11 jaar zong ik al solo’s tijdens de nachtmis in de kerk, als lid van het kinderkoor dat mijn vader dirigeerde. Ik ben opgegroeid met een moeder die elke week zangles had en met twee ouders die deel uitmaakten van het kerkkoor en daar allebei solopartijen voor hun rekening namen. Mijn moeder heeft in haar geboorteplaats zelfs de bijnaam ‘De nachtegaal van Beverwijk’ gekregen. De liefde voor de muziek zit dus duidelijk sterk verankerd in mijn genen. Ook mijn zus Marijke is gezegend met muzikaal en zangtalent. Het is overigens heerlijk om in zo’n gezin op te groeien. Wij deden zingend de afwas, canons als ‘een vreemde arme snuiter’ vlogen door de keuken.
Ik was begin twintig toen ik zelf zanglessen kreeg en klassieke optredens met mijn moeder verzorgde. We hebben prachtige duetten gezongen, maar mijn hart ging uiteindelijk toch meer uit naar de popmuziek en in dezelfde jaren zeventig, tijdens de nadagen van de hippietijd, heeft mijn liefde voor de muziek in het algemeen en zingen in het bijzonder ertoe geleid dat ik zangeres werd van de popgroep Swamp. Een popgroep die in die tijd zeer bekend was in Schagen en verre omstreken en waar bekende Schagenezen als Jan Schaafsma, Nick en Martin Snaas, Pieter-Klaas Chattellon en John van der Plas deel van uitmaakten. Paar leuke weetjes: het is met Swamp dat Gerard Joling voor de eerste keer als zanger optrad. Hij wilde graag zanger worden en wij gaven hem de kans om zijn kunsten voor het grote publiek te laten horen in de toenmalige Speelwagen in Schagen. Dat was een heel leuke ervaring. Wat volgde is bekend. Ook Karin Bloemen heeft enige tijd bij Swamp gezongen, niet voor de ervaring, maar meer als een vriendendienst voor mij, omdat ik tijdelijk niet kon optreden. Ze stond aan de vooravond van haar kleinkunststudie. Het was voor mij toen al heel duidelijk dat het een wereldzangeres is. Iedereen kan inmiddels van haar zangkunst en andere talenten genieten.

Op het moment dat iedereen van Swamp zijn eigen weg ging - Jan ging in dienst, John verhuisde naar Brabant om daar bij de politie te gaan werken - ben ik nog enige tijd professioneel zangeres geweest. In deze periode ben ik ook fotomodel, mannequin en figurant in films geweest. Er is zelfs een single van me uitgekomen, een productie van de jongens van ‘Catapult’ (Let your hair hang down).

Uiteindelijk stuurde ik mijn leven toch een heel andere kant op: die van de diergeneeskunde, ik wilde dierenarts worden. Mijn liefde voor muziek bleef natuurlijk. Op 32-jarige leeftijd ben ik begonnen met de studie diergeneeskunde en de rest is wel bekend bij de meeste mensen en staat ook voor een deel hierboven beschreven. Ik ben dierenarts met hart en ziel, het is mijn passie. En ik heb er geen moment spijt van gehad dat ik op ‘oudere’ leeftijd zo’n allesbepalende beslissing heb genomen.

Het is vanuit deze zelfde liefde voor de combinatie dier en mens, voor mijn vak en voor de muziek dat ik een cd heb gemaakt. Muziek komt uit het hart en raakt ook harten. Het lijkt dan ook heel logisch dat ik juist dit medium gekozen heb om het verhaal van ‘compassionate care’ te vertellen: zorg vanuit je hart voor mens en dier. De titel van de cd ligt in het verlengde hiervan: ‘Compassion’. Ikzelf vind het geweldig om naast mijn fantastische werk als dierenarts na 25 jaar zangstilte weer zo vol overgave met mijn andere grote passie bezig te zijn: zingen.

Paula