Muzikanten vertellen

Karin Bloemen Ik heb meegedaan met het project van Paula, eigenlijk meer voor het gevoel van ' for good old times sake' dan voor het goede doel........... Da's misschien niet logisch voor u, maar voor mij wel. Ik word heel vaak gevraagd voor goede doelen en lieve dingen, en ik kan onmogelijk 'ja' zeggen tegen alles wat me gevraagd word, dus ik moet kiezen op gevoel..... dus toen het verzoek van Paula binnenkwam via m'n zus Yolanda, vond ik het eigenlijk alleen maar heel leuk! Het bracht me terug naar die goede oude tijd dat Paula en ik in Schagen in een bandje zongen. En ik, die wat jonger was dan Paula (het verschil tussen 17 en 20 is op die leeftijd nog heeeeeel groot) ik was heel erg onder de indruk van Paula, van haar stem, haar figuur, haar kracht, en nou ja, van Paula dus......... In al die jaren daarna hebben we nooit meer samen gezongen, we zijn ieder zijns weegs gegaan, (of hoe heet dat 'ieders haars' weeg?), Paula is dierenarts geworden en ik ben in het theatervak beland. En wij zijn beiden gelukkig met onze keuzes, en we zijn beiden ouder geworden en beiden, nou ja, nog steeds gek op zingen! Dat merkte ik wel toen we samen dan toch op een verloren maandag in de studio stonden, peentjes zwetend, want het was een bloedhete zomerdag.......... maar met zoveel lol en toewijding om dat nummer er goed op te krijgen. Gelukkig was er nu niks meer over van de meisjesachtige onzekerheid, nu stonden er gewoon twee volwassen vrouwen lekker te zingen, voor de lol, en tegelijkertijd ook voor iets moois. Want dat is het voor Paula natuurlijk wel, het is haar levenswerk, haar hart wat ze vertolkt als ze zingt, zij heeft een boodschap te vertellen met deze plaat! En grappig genoeg is dat wat het eigenlijk alleen maar nodig heeft zo'n plaat; hart en ziel, toewijding en lol, meer niet. En natuurlijk heel veel mensen die het kopen en er graag naar luisteren, om kracht te zetten bij de woorden en wensen van Paula...... Voor mij was het gewoon heel fijn om een oude 'collega' weer es te zien en er mee te zingen, en potverdorie, ze kan het nog steeds!!! ik wens u allen veel luisterplezier.

Margreet Snaas Ik ga een cd maken, doe je mee?” Samen muziek maken vanuit een dierbare vriendschap, daar hoef ik niet lang over na te denken. Zalig om weer mee te ‘brullen’ bij nummers als ‘I’ve got the music in me’ en ‘Mojo Hannah’. Ik voel het als een voorrecht om mijn stem te kunnen geven aan een initiatief van mijn vriendin Paula die het hart en de liefde dichterbij mens en dier wil brengen. En het komt met deze cd zo mooi samen: bijzondere vriendschap, prachtige stukken, samen muziek beleven, kwetsbaarheid, ontroering, waardering en kicken. Enorm kicken als je met elkaar de sfeer kunt neerzetten die je aan een stuk wilt meegeven. Dat was best lastig bij “You’ve got a friend”. De lat ligt hoog bij dit lied der vriendschappen. Raken we de juiste snaar? Komt de puurheid van dit lied goed over? Komt vooral de ‘compassionate care’ hierin goed tot uiting? Het is aan u om dat te beoordelen. Meewerken aan deze cd was me bijzonder dierbaar!

Nicoline Snaas Muziek is voor mij een uiting die harten van mensen met elkaar verbindt. Steeds vaker kom ik tegen dat vooral in het bedrijfsleven waar ik zangworkshops en trainingen geef, mensen helemaal worden opgeslokt door het snelle leven. Ieder doet zijn ding, maar is niet werkelijk gelukkig. Waar ging dat geluk ook al weer over? We sluiten onze harten om ons staande te kunnen houden op de golf van een leven dat beheerst wordt door materie, snelheid en tijd. We zijn het contact maken met elkaar aan het verleren. Door muziek kun je, zonder je te verschuilen achter een façade, direct contact met elkaar hebben, zonder woorden. Woorden, die soms zo afleiden van waar het werkelijk om gaat. Onze stem is waar we allemaal resoneren met elkaar op elk plekje van de aarde. In mijn trip naar Hawaï begin november, heb ik die les dieper mogen ervaren in die prachtige natuur. Als je meer wilt zien of horen daarvan kun je een link vinden op mijn website (www.nicolinesnaas.nl). Dít alles is voor mij compassionate care. Dít is wat ik wil uitdragen in mijn lessen en in mijn zingen. Ik heb met veel vreugde en hart meegedaan aan dit project van Paula. Voor mij is zij een groot voorbeeld van iemand die weet hoe je je passie moet volgen. We hebben veel samen gezongen in ons leven en dit project is een te gekke manier om onze stemmen weer samen te laten resoneren. Bedankt dat ik je mocht lesgeven en coachen op de weg naar "Compassion". 2007 zal voor mij een jaar zijn van optredens en leuke workshops (ook in België), alle gegevens zijn op mijn site te vinden.

Mik Kruijswijk Ik ben Mik Kruijswijk. Na de Havo ben ik een jaar au pair geweest in Zuid Frankrijk, waar ik Frans leerde spreken, gitaarles nam en Braziliaanse liedjes leerde spelen. Weer terug in Holland heb ik een éénjarige toneel opleiding gevolgd (op dit moment ben ik ook weer met een toneelcursus bezig). Vervolgens ben ik naar het conservatorium gegaan. Daar volgde ik lessen op de ‘lichte muziek’ afdeling, waar ik veel jazz standards leerde kennen en piano leerde spelen. Daar heb ik een jazzkwartet gevormd en een popband, waar ik actief mee ben. Al 5 jaar geef ik nu les op de Djam, een muziekschool in Amsterdam. Daarnaast heb ik privé leerlingen, geef ik ook groepsles en op het ogenblik heb ik een popkoor onder mijn hoede in Haarlem! De meeste optredens heb ik op het ogenblik met de Weddingsisters, een drietal zangeressen die à capella close harmony zingen, veelal op huwelijksceremonies (www.mikkruijswijk.nl). Ik maak ook deel uit van de Christmas Angels, waar ook de andere achtergrondzangeressen van dit project Margreet en Nicoline Snaas deel van uitmaken. Toen zij mij benaderden met de vraag of ik mee wilde zingen, hoefde ik niet lang na te denken. Ik heb er met heel veel plezier mijn energie en stem in gestoken.

Dirk van der Pijl Paula en ik gaan een hele tijd terug en het contact is al die jaren intens, leuk en altijd te kort geweest. Een verzoek om mee te werken aan deze cd vind ik een hele eer en ik heb het graag en met plezier gedaan.

Marijke Hendriks Paula is mijn zus en dat is op zich al reden genoeg om aan deze cd mee te werken. Ik hou van mijn zus en van haar stem en vind het heerlijk om met haar te zingen. Vroeger deden we dat vaak samen, meestal nummers van Neerlands Hoop en ik heb ook wel eens in haar achtergrondkoortje gezongen, samen met de meiden Snaas. Maar er is meer. Ik heb enorme bewondering voor mijn zus, voor haar energie, gedrevenheid en doorzettingsvermogen. Op je 'oude dag' aan een studie diergeneeskunde beginnen, zes jaar later afstuderen met een prijswinnende scriptie en twee jaar daarna je eigen kliniek openen, ik geef het je te doen. En niet zomaar een kliniek. Vanaf de eerste dag was duidelijk dat het er bij Paula en haar meiden anders aan toe gaat dan elders. De warmte en energie die dat team uitstraalt. En de vanzelfsprekendheid waarmee dat gebeurt. Paula is een idealist die haar ideeën over zorg heeft gerealiseerd in haar eigen bedrijf. Idealisme in deze tijd, ook dat geef ik je te doen. En dan de compassionate care. Lang voordat ik dit begrip voor het eerst hoorde, wist ik al wat het betekende. Toen mijn man negen jaar geleden in het ziekenhuis op sterven lag (hij heeft het overleefd, maar daar zag het toen niet naar uit), kwam er een moment waarop mijn dappere façade brak. Ik wist me geen raad meer. Mijn eerste gedachte was toen: Paula moet komen. Zij landde op dat moment op Schiphol met een enorme jetlag, maar een uur later was ze bij me. Ze sloeg haar armen om me heen, ik kon me ongegeneerd laten gaan, ze troostte me en sprak me moed in. Zij heeft dat vermogen, om vol liefde en zelfvertrouwen op zo'n moment precies de goede dingen te zeggen en te doen. Ze zal zich ook nooit ongemakkelijk voelen in de buurt van andermans emoties. Heel bijzonder vind ik dat. Toen Paula vertelde dat ze een cd ging maken en vroeg of ik een nummer van Neerlands Hoop met haar wilde zingen, stond ik natuurlijk meteen in de startblokken. Toen ze uitlegde dat ze met haar cd de compassionate care boodschap wilde uitdragen in onze cynische samenleving dacht ik: mens, waar begin je aan. Maar dat dacht ik ook toen ze haar plannen voor een eigen kliniek onthulde. Ik heb inmiddels leren geloven in de kracht van Paula's idealisme en heb vaak gezien hoe mensen in haar enthousiasme meegaan. Dus het zou zomaar kunnen, dat de boodschap aanslaat en mijn zus inderdaad een van die unieke mensen blijkt te zijn die de wereld een beetje mooier maken.

Jan Schaafsma De reden om mee te doen aan het project van Paula was voor mij in eerste instantie een vanzelfsprekendheid. Voordat ik nog echt in de gaten had dat er ook een diepere gedachte achter dit project schuilde had ik mijn medewerking al toegezegd. Wat zou u doen als op een avond de telefoon gaat en de dame waarmee je ca. 30 (!) jaar geleden in je eerste bandje - SWAMP - reeds samen muziek maakte vraagt je om wat gitaar, voor een door haar uit te brengen CD, in te spelen? Dan zeg je toch gewoon.....natuurlijk ik ben er bij! Zeker omdat al die jaren het gitaarspelen op één of andere manier toch een onderdeel van mijn (vrijetijds-) leven is gebleven. Met Greyhound recent nog de top 50 van de Schager Courant gehaald! Wat dan weer een reünie optreden op 29 juni 2007 in de Gevel tot gevolg heeft.  Met SWAMP hebben we overigens nog steeds jaarlijks een reünie bijeenkomst bij één van de oud-bandleden thuis. Steeds bij een ander bandlid. Ieder jaar weer erg gezellig, dit jaar al weer de 16e keer. Het was voor mij een genoegen om aan deze CD een bijdrage te mogen leveren.  Dat het geheel met recht een succes moge worden ! "

Bant Als één van de koorleden komt met een verzoek om onze medewerking te verlenen aan een cd, staan wij enthousiaste Banters daar eigenlijk zonder meer voor open. Dat word je ten slotte niet elke dag gevraagd. Als je dan het achterliggende verhaal vertelt, was de reactie unaniem: wij gaan ook ons steentje bijdragen aan wereldverbeteraar Paula en het project compassionate care. Paula was volledig in de 'ban(t)' geraakt van ons optreden tijdens de verjaardag van koorlid Margreet. Toen Paula besloot het opzwepende 'Go like Elijah' op de cd te zetten en hiervoor een koor nodig was, kon het wat haar betreft dan ook geen ander koor dan Bant zijn. Het verzoek om mee te doen, was per mail onder de koorleden verspreid. De reacties waren hartverwarmend en hieruit sprak meteen ook een enorme betrokkenheid. De één had gegoogeld op 'compassionate care' en kwam de volgende repetitie met een artikel van dierenarts Paula Hendriks aanzetten, waarin ze haar overtuiging en levenshouding al eens had prijsgegeven. Een ander kwam met een uitleg uit de geschriften hoe Elijah nu eigenlijk was gegaan. Ook Ronald Becker, onze muzikale leider, was meteen enthousiast en staat open voor dergelijke initiatieven. Met plezier reisden we dan ook vanuit o.a. Amersfoort, Almere, Oegstgeest en Amsterdam af naar een studio in Bovenkarspel, die groot genoeg was voor een levendig 14-koppig koor. Het lijkt ons geweldig als we ooit nog eens de gelegenheid hebben dit lied live met Paula uit te voeren. We verheugen ons er nu al op. (www.bant.nu)